Zuster Sabine liep over de parkeerplaats van de Paracelsuskliniek naar haar auto. Het was bijna donker en de paar lampen wierpen vreemde schaduwen op het asfalt. De opvallende blonde vrouw schrok toen er plotseling een man naast haar verscheen. Hij was goed gekleed, had een symmetrisch gezicht, hoewel zijn blauwe ogen nerveus flikkerden. 'Help me alstublieft,' hijgde hij. 'Ik heb iemand nodig om mee te praten, iemand die een paar uur van zijn of haar tijd aan me wil besteden.' Toen Sabine alleen maar haar hoofd schudde en naar haar auto rende, greep de vreemdeling haar ruw vast...